ในร้านอาหาร ท่ามกลางเสียงเพลง และผู้คนในแสงสีเหลืองปนส้มของดวงไฟ
กลุ่มคนแห่งกาลสมัยยังคงเต้นระบำในท่วงท่าแปลกประหลาด

เงินเดือนหลักหมื่นถูกจัดสรรแบ่งส่วนเพื่อซื้อค่านิยมสำหรับคนมีระดับ
กลุ่มก้อนสังสรรค์ของค่ำคืนถูกซื้อมาด้วยคำหวานหว่านโปรยในระดับหัวใจแลกหัวใจ
บนโลกเสมือนเวิ้งว้าง กว้างแสนกว้างใบนั้น
ผู้คนบางกลุ่มถูกจับกระจุกรวมตัวเข้าด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ

บางทีคนเราก็เพียงแค่เหงาและต้องการเพื่อนบ้าง ก็เท่านั้นใช่ไหม

ที่นอกกระจกกั้น
พ่อค้าปลาหมึกปิ้งในเสื้อสีเก่าตุ่น ๆ กำลังเข็นรถปลาหมึกผ่านหน้าเราไป
วัน ๆ หนึ่งจะต้องยืนบดปลาหมึกแถวบน แถวล่าง ย่างไฟหอมสักกี่มากน้อยกันนะ

แต่เป็นเพราะในแต่ละชีวิต
ย่อมจะต้องมีรูปแบบของตัวเองอยู่เสมอ
เราจึงมีเหตุอ้างถึง เอาไว้ผ่อนคลายความหนักอึ้งของระดับความเหลื่อมล้ำให้เบาบางลงได้

เสียงเพลงในภาษาของชาติอื่นยังคงดังเคล้าคลอ
เกมฟุตบอลของโลกฝั่งตะวันตกในจอสี่เหลี่ยมก็ยังคงดำเนินต่อไป

นาทีแห่งความสุข ไม่มีใครนึกถึงปลาหมึกปิ้ง หรือสิ่งมีชีวิตอื่นใดข้างถนน

2. ป้ายรถเมล์ในคืนเดิม

ป้ายรถเมล์ สว่างด้วยแสงนีออนจากป้ายโฆษณา
ข้าง ๆ หมาพุดเดิ้ลหน้าตาเหนื่อยหนักนอนหลับตารวมอยู่กับหมาพันธุ์ทางอื่น ๆ
อาจจะด้วยหลงทางหรือโดนเจ้าของปล่อยทิ้งก็สุดจะคาดเดา
แต่อย่างไรเสียในนาทีนี้ไม่ว่าพุดเดิ้ลมีสกุลหรือหางดาบหน้าไหน ก็กลายเป็นหมาข้างถนนครือกัน

บางคนเอ่ยปากสงสารหมาพุดเดิ้ลตัวจ้อย
ฉันนึกในใจ มีเหตุผลอะไรที่จงใจสงสารเพียงแต่ไอ้หมาขนหยิกหยอยนั่น
ไอ้ตูบ หางดาบตัวอื่นไม่สมควรได้รับสักส่วนหนึ่งของความสงสารนั้นหรอกหรือ

หรือเพราะแค่พุดเดิ้ลเป็นตัวแทนหมาหรูหรา ที่มีความเป็นอยู่สบายจนเคยชินชีวิต
เมื่อถึงเวลาตกระกำลำบากยากแค้นจึงดูน่าสงสารเกินปกติ

เรื่องของหมา ที่บ่งชัดถึงทัศนคติบางอย่างที่ต่างออกไปจากที่เคยรับรู้

หรืออาจเป็นเพราะอคติชนิดหนึ่งในใจ
ที่ฉันไม่เคยรักสุนัขชนิดพุดเดิ้ลเลยสักนิด เพียงสักเสี้ยวหนึ่งก็ไม่เคย

ประเด็นสุนัข หมา ถูกลืมหายไปพร้อมกับเพลงพ็อพรักสามัญบนแท็กซี่สีมาตรฐานคันหนึ่ง

3. ตีหนึ่งสิบเอ็ดนาที

ฉันพบตัวเองยืนอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อสีส้มเขียวในสภาพกรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์
กำลังปล่อยชีวิตให้อยู่ในรูปแบบที่ไม่ใส่ใจสายตาของใครอีกครั้ง

ผลักประตูที่ส่งเสียงร้องน่ารำคาญเข้าไปซื้อไส้กรอกหมูสอดไส้เนยแข็งอย่างดีสองชิ้น
จ่ายเงินสำหรับอาหารหมาและน้ำดื่มสำหรับตัวเอง
ออกมานั่งยอง ๆ ที่ข้างทางเดินเท้า
แบ่งไส้กรอกออกเป็นชิ้นเล็กย่อย แล้วจึงเททิ้งตรงหน้าหมาข้างถนนผอม ๆ

เพราะถึงแม้จะคนละชีวิตกับกลุ่มหมาที่ป้ายรถเมล์นั่น
แต่อย่างไรเสีย ไส้กรอกอุ่นกลิ่นหอมในคืนของฤดูหนาว ก็เป็นสวรรค์น้อย ๆ ของหมาอยู่ดีนั่นล่ะ

นั่งมองหมากินไส้กรอกเนยแข็งพลางหยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบ
อัดควันสีเทาเบาบางลงปอดอย่างลึกที่สุดเท่าที่ร่างกายจะสามารถ
พ่นควันที่เหลือกลับออกมาเป็นสาย จนดูคล้ายมีหมอกตอนเช้าลอยนิ่งอยู่ตรงหน้า

4. นานเท่าหนึ่งบุหรี่หมด

ฉันลุกขึ้นหยิบกุญแจจากกระเป๋าถือ เดินตัวเอียงนิดหน่อยเข้าไปในตัวอาคารคุ้นตา
กดลิฟต์เลื่อนตัวขึ้นชั้นหก และเดินออกไปตามทางเดินด้านขวามือ
ไขประตูบานหนึ่งที่ทางซ้าย ให้เกิดเสียงดังน้อยที่สุดด้วยความพยายามอย่างยากยิ่ง

เดินดิ่งเข้าห้องน้ำ จัดการคราบเหงื่อไคลจนแน่ใจว่าหมดจดดีแล้ว
หยิบเสื้อยืดตัวเก่าของเจ้าของห้องมาสวมแทนชุดนอนที่ส่งซัก

ค่อย ๆ สอดตัวลงในผ้าห่มอุ่น
ซุกตัวเบียดเข้าหาอีกร่างหนึ่งที่นอนหายใจด้วยจังหวะสม่ำเสมอ

ฉันสวมกอดด้วยความคิดถึงที่จู่โจมขึ้นมาในนาทีนั้น
และแทบจะทันทีที่เขาพลิกตัวกลับมาสวมกอดฉันกลับ พร้อมแนบริมฝีปากลงบนเปลือกตา
ฉันรู้สึกคล้ายมีน้ำตาอุ่น หยดลงบนหมอนใบนุ่มที่ใช้หนุนนอน

ในบางค่ำคืน
ฉันก็ต้องการแค่อ้อมกอดดี ๆ เพียงสักอ้อมกอดหนึ่งเท่านั้น

5. เช้าต่อมาในฤดูหนาว

ฉันตื่นก่อนเขา จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่
ยืนอยู่ด้านนอกของประตู กดล็อกจากด้านในและผลักประตูปิดลงเหมือนเก่าด้วยเสียงเบาเท่าเมื่อคืน

ฉันชอบที่จะร้องขอการสวมกอดในบางค่ำคืน
และหายตัวไปในตอนเช้า ราวกับไม่เคยอยู่ที่นั่นเหมือนกับในเช้าวันนี้

เพราะกลางคืนของฤดูหนาวมักทำให้เกิดความรู้สึกเหงาอย่างสม่ำเสมอ

....

7. ในคืนชื้นฝน 

ฉันกดบุหรี่ลงกับขอบระเบียงหมาดฝน โบกมือไล่ควันสีเทาให้จางหาย
ถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหนัก
เริ่มต้นคืนที่นอนไม่หลับด้วยการนึกถึงเรื่องที่จับต้องไม่ได้

ที่ข้อมือมีรอยไหม้เล็ก เล็ก อยู่บนนั้น
เหตุจากขณะหนึ่งที่เผลอ ฉันกดบุหรี่ลงใกล้ข้อมือตัวเองอย่างเลื่อนลอย

หยุดจากบุหรี่
แล้วหยิบขวดแก้วใสจรดลงกับริมฝีปาก ปล่อยของเหลวเย็นเยียบไหลผ่านลำคอ
ดื่มให้แก่มหานครแห่งการหลับใหล และเหตุผลของความไม่เข้าใจทั้งหมดที่มี
 

8. เสียงในอากาศ

"ใคร ๆ เขาก็เลิกสูบกันหมดแล้ว  ท่าจะเหลือแค่เธอคนเดียวแล้วล่ะมั้ง"
เสียงใครสักคนบ่นเปรยในอากาศ
ฉันหัวเราะเบา ยักไหล่ แสดงท่าคล้ายไม่ยี่หระอะไรกับคำพูดลมลอยนั่น

กดไลท์เตอร์ให้สว่างขึ้น แล้วเริ่มต้นเผามวนกระดาษอีกครั้ง
อัดควันขาวเข้าสู่ลมหายใจอย่างที่เคย
แค่เพียงครู่ ควันอุ่นก็ถูกพ่นกลับและลับหายไปในอากาศ

"ฉันสูบเพราะนอนไม่หลับก็แค่นั้นเอง
  แต่ถ้ารำคาญมากนัก ฉันจะเลิกก็ได้ เอาอย่างนั้นไหม"

"เมื่อไหร่เธอจะเลิกประชด" น้ำเสียงเขาเริ่มขุ่น
และฉันทำได้แค่ส่งเสียงหัวเราะแทนคำตอบ

9. สิ่งซึ่งปรารถนา

เขาหลับไปแล้ว เหลือแค่ฉันในคืนพระจันทร์จาง จาง ที่ระเบียงชื้นฝน
กับคำพูดที่ฉันพึมพำลำพังคนเดียวโดยที่เขาไม่เคยได้ยินนั่น มันเกือบจะเรียกได้ว่าสัญญาเลยทีเดียวนะ

เพราะมันก็เป็นแค่บางทีที่ฉันอยากจะเป็นคนดี ให้มากพอที่เขาจะปลื้มใจ